केहि छोटा कविता

बजार
जसको आवाज सुनिइन्छ
उनीहरु पट्टी लाएर 
चुप बसेका छन् ।

 

निवेदन 
आदरणीय सरकार !

(शिवरात्रिको दिन)

मलाई अलिकति भाङ् दिनुस्
कमसेकम 
एकदिन 
म नशामा चुर हुन पाउँ 
र भुल्न पाउँ
मेरो नागरिकता!

 

र विना शिर्षकको यो पनि

जसोतसो त बाँचेकै छ मान्छे
करकारले क्रान्ति नहुँदो रै’छ !
सामन्तीको दरबार हडपेर
निमुखाकाे घरबार जाती नहुँदो रै’छ !!

जीन्दगी ‘सेल’मा

Image

लाग्दैछ
धीत मरुन्जेल बाँचेर
बाँच्दाबाँच्दै दिक्क लागोस् 
सर्फ एक्सेलले मिचिमिचि-धुईपखाली
चट्ट इस्त्री लाउँला 
“सेल-मा जीन्दगी” को तुल टाँगेर
पसल थापुँला 
अनि बेचूँला ‘सेल’मा जीन्दगी ! 

हुन पनि 
ठूलठूला सपनाको प्राइस ट्यागअंकित 
ब्रान्डेड जीन्दगी त 
कहाँ बिक्छन् र अचेल!

गलफत्ती

BOOKकेहिदिनअघि एउटा ‘ठूलो’ भनिने दैनिक पत्रिकाका सम्पादकले लेखेको मोटो र दुब्लो दुइथरि खोल भएको एउटा पुस्तक कृति ठूलै तामझामका साथ लोकार्पण भयो अर्थात लोकमा अर्पण भयो, निकै राम्रो मूल्यमा। मूल्य अर्थात ‘भाउ’, राम्रो अर्थात लोकको खल्तीमा सामान्यतया पुस्तकका लागि नहुने दर वा परिमाण ।

एकछिन घोत्लिऔं ।

यहाँ पुस्तकमा के लेखिएको छ भन्नेबारे कुरा गर्दिनँ । कारण भन्छु ।

यहाँ पुस्तकका लेखक वा लेखकको पृष्ठभूमिबारे कुरा गर्दिनँ । यसको पनि कारण भन्छु ।

कुरा चैं अर्थोकै गर्न खोजेको हो तर यसरी’ सुरु गरियो भने धेरैले पढ्न सक्छन् वा यसप्रति पाठकहरु आकर्षित हुन सक्छन् भनेर यो प्रसँग उल्लेख गरिएको हो । पुस्तकभित्रको कुरा र लेखकको पृष्ठभूमिबारे कुरा गर्दिनँ भन्नुको मूल कारण यहि हो । जसरी बुझ्नुभए पनि हुन्छ ।

अब चुरो कुरातर्फ लागौं है त ।

देशको कुरा नगरौं, शहरमा यो साता चर्चामा रहेका प्रसँगमा माथि उल्लेख गरिएको प्रसँगका साथसाथमा अरु केहि पनि रहे । Continue reading

भिडदेखि भिडसम्म

तिमी आउँदै गर्दा

त्यो भिडदेखि यो भिडसम्म

गनेर हेर

कति मान्छे जीउँदा छन्

कति मान्छे मरेका छन्

मन छामेर हेर्न नभुल्नु

कति मान्छे मरेर बाँचेका छन्

कति मान्छे बाँचेर पनि मरेका छन् ।

 

छयालिस थोप्लो छ माइल

stock-photo-319035-empty-milestoneएउटा शहरदेखि अर्को शहरसम्मको दुरी छयालिस थोप्लो छ माइल । थुप्रै गाउँहरु छिचोलेपछि आउँछ अर्को शहर । बिचमा शहरजस्तो देखिने गाउँहरु पनि आउँछन्, गाउँजस्तो देखिने शहरहरु पनि आउँछन् ।

साँच्चै के हुँदा एउटा गाउँ शहर बन्छ ? के नहुँदा गाउँ गाउँ नै रहन्छ ? फराकिला काला सडकहरुले, अजंगका भवनहरुले, व्यस्त बजारले वा मान्छेका रुपरंगले ? वा तीनै मान्छेहरुबिचका सन्बन्धका पर्खालका उचाइले ? यसको मापन समाजशास्त्रीले गर्लान्, म सानो यात्राको बयान गर्छु छयालिस थोप्लो छ माइलको यात्राको ।

सडक जीवनको पर्याय पनि बन्छ कैलेकाहीं । सपाट, अल्छिलाग्दो, फुंग रंग उडेको सडकको रुपले त्यस्तै देखाउँछ । कैलेकाहीं यहि सडक जीवनको शत्रु पनि हुन्छ । ‘अत्यधिक दुर्घटनाग्रस्त क्षेत्र’ भनेर लेखिएका साइनबोर्डहरुले यहि संकेत गर्छ ।

तर जीवनसँग यस्को जस्तोसुकै मेल अनमेल भएपनि हिंड्नुको विकल्प कहाँ छ र ? सडक छोडेर अन्यत्रैबाट हिंड्दा पनि त त्यसलाई बाटो नै भनिदिन्छन् मान्छेहरु । आखिर बाटोलाई नै त हो शहरीयाहरुले सडक भन्ने ।

हो त्यहि बाटो अर्थात सडकमा देखिने सबै कुराहरु याद राख्न कत्ति गाह्रो हुन्छ । सबै कुराहरु बुझ्न र चिन्न अझ कठिन । मान्छेले आफ्नैबारेमा बुझ्न र याद राख्न त सक्दैन, अरु के कुरा भो र ! झन् लेख्न त कहाँको महाभारत ! किनकि लेख्नु भनेको आफ्ना लागि त हो नै, अर्काको लागि ज्यादा हो । रस पुगेन भने पढ्नेलाई निस्तोपनले कोक्याउने, मसला नपुग्दा फेरि खल्लो हुने । कमेन्ट्रीको युगमा जोकोहि पनि टिप्पणी र विश्लेषण गर्न पोख्त भइसकेका छन् । यस्तो युगमा सपाट बयानले काम चलाउन कहाँ सकिंदो हो ?

सडक र जीवन यति गम्भीर विषय हुन् जसमाथि कमेन्ट्री गर्नु सामाजिक संजालमा अटोमेटेट स्टाटस अपडेट गरेजस्तो कहाँ सजिलो हुनु, कमसेकम म सक्दिनँ । Continue reading

म त रात हुँ !

Image

म त रात हुँ
अँध्यारो र एकाङ्की !

मसानमा जन्मिएँ
घनघोर जंगलमा खेलें खाएँ
गुफामा हुर्किएँ
जवान भएपछि बस्ती पसें
तैपनि आजीवन भूमिगत छु म!

मेरो अनुहारको कुनै नक्सा छैन
मेरो शरिरको कुनै रँग छैन
मेरो आवाजमा कुनै ओज वा क्रोध छैन
र पनि मेरो बस्ती प्रवेशमा सुटुक्क भाग्छ दिन
मान्छेहरु लुक्छन् ।
Continue reading

हामी त चंगा

kite-jpg

झरिको यो अँध्यारो रातमा

हामी त चंगा उडाइरहेका छौं ।

पानबुट्टे चंगा मस्तिले नाच्दैछ

पानी चुहाइरहेको चाल्ने आकाशमा ।

Continue reading