हिउँ पग्लेर हिमालहरु
चट्टान मात्रका पहाड भएका बेला
आरोहीहरुले हरदिन
सगरमाथा आरोहणको
नयाँ नयाँ किर्तिमान बनाउन थाले ।

हरसाँझ दैलोमा
धीपधीप गर्दो छ यो ।
तिम्रो जस्तो
तिहारको दियो होइन यो ।
उसको छोरो फर्केला भनी
पैचो लिएको तेलमा
उसले बालेको दियालो हो ।

“किन यत्ति भारी छन्
यी दुब्ला पातला मरन्च्याँसे मनुवाहरु ?
शायद देशको चिन्ताले पो हो कि !”

देउता रिसाएको बेला
जहाँसुकै भाग न तिमी
जोगिन्नौ क्यारे !

छिमेकी डेरावालहरु
झिटी गुन्टा कसेर
यसपालि दशैँमा गाउँ जाने रे

शहरको वरतिर
समुद्रको छेउमा
बच्चाबच्चीहरु
नाङ्गा पैताला रगड्दै
फुस्रा बालुवामा खेल्दैछन्
बुढाबुढीहरु
छाते टोपीका मुन्तिर
घाम खोज्दैछन्

हरेक बिहान
मृत्युबाट हठात् ब्युँझेर
मुर्दाघरहरुबाट फुत्त निस्किन्छन्,
राष्ट्रको रेखाचित्र किनार किनारमा
चेतनाको थुप्रामाथि
टुक्रुक्क बसेर
वाग्मति मैल्याउँछन्
मुर्दाहरु ।

पुराना कविताहरु ब्लगमा सार्दा खूब रमाइलो हुने रैछ । एउटा अर्को पुरानो कविता । सायद यहाँ राखिएका अरु कविता भन्दा यो हल्का किसिमको लाग्ला तर मलाई भने मनपर्ने मध्यको एउटा हो ।

पहाडबाट नझरेकी
एउटी बाला कान्तिपुरकी
न ती रुपवती
मेरो आफ्नो कविताकी

-रुपेश श्रेष्ठ
पुतलीसडकमा अचानक उनीसंग भेट भयो त्यो दिन । म उनलाई पहिलेदेखि देख्थें चिन्थें भन्दा पनि हुन्छ । प्रत्यक्ष रुपमा नसही तर म उनलाई सधैं देख्थें । बाटोमा होइन घरमा । म उनलाई झण्डै झण्डै हरेक दिन देख्थें । मलाई उनको नाम पनि थाहा थियो ।
नमस्कार म‍‍…। ८ बजेको समाचार बुलेटिनमा स्वागत छ । ”सर्वप्रथम आजका मुख्य मुख्य समाचार…” यो उनको पहिलो वाक्य हुन्थ्यो र त्यति भनेपछि म उनलाई खासै सुन्दीन थिएं । किनकि मलाई उनले भन्ने प्राय सबैजसो कुरा थाहा हुन्थ्यो । उनी खासमा एउटा टेलिभिजन च्यानलमा समाचार भन्थिन् । हेर्दामा साह्रै राम्री आवाजमा एक किसिमको दम्भ तर बोली सूनीरहूं जस्तो मिठो । उमेर म भन्दा कम्तिमा ७-८ वर्ष जेठी सायद । म त्यतिबेला १९ वर्ष ८ महिनाको मात्र थिएं हुंला । त्यतिबेला टिभी स्टेशन धेरै थिएनन् र उनलाई नहेर्ने र नचिन्ने कमै थिए । त्यतिबेला एफ एम रेडियोको दबदबा रहेकै बेला म पनि कुनै एउटामा समाचार शाखामै काम गर्थें र रेडियो सुन्नु टिभी हेर्ने कामै हुन्थ्यो । मैले नचिन्ने नहेर्ने त कुरै थिएन । एक किसिमले टिभी प्रतिको आकर्षणले पनि टिभी हेरिन्थ्यो नै त्यसमाथि तिनको समाचार हेर्दा आफैंले समाचार भनिरहेको जस्तो लाग्थ्यो ।

र
सत्ता भन्ने
त्यो निर्जीव वस्तु
गेमबल खेल्ने
मोजाको सानो मैलो भकुण्डो भयो ।
ती शैतान बच्चाहरु
खबटाहरु जम्मा गर्दै
गेमबल खेल्दै गरेको
हामी मज्जा मानेर
हेरीरहेका छौँ,
खटप्वालहरुबाट
आँखा छिराएर ।