काठमाण्डु । एउटा दिक्कलाग्दो रुग्ण शहरको नाम । दिक्दारीका पहाडहरुले घेरेर यसलाई उपत्यका बनाएको छ । र दिक्दारीको पानी बग्ने वाग्मती नीलेर यहाँ मान्छेहरु दिक्दारी बाँच्दछन्, दिक्दारी काल पर्खेर हरक्षण ।

कात्तिक नसकिएका बेला काठमाण्डु सेलाइसकेको छ । पन्जा र ओभरकोटमा मान्छेहरु मोटाएको देखिन थालिसकेका छन् अचेल । तरुनीका कुरा त कहिले पो गर्न सकिन्छ र ? आम मान्छे भएर सोच्ने हो भने यो पालि पनि राम्रोसँग पानी परेन र काठमाण्डुमा जसले सुकै नाकाबन्दी गरेको घमण्ड गरेपनि जाडो भित्रिसकेको छ ।

हिउँ पग्लेर हिमालहरु
चट्टान मात्रका पहाड भएका बेला
आरोहीहरुले हरदिन
सगरमाथा आरोहणको
नयाँ नयाँ किर्तिमान बनाउन थाले ।

हरसाँझ दैलोमा
धीपधीप गर्दो छ यो ।
तिम्रो जस्तो
तिहारको दियो होइन यो ।
उसको छोरो फर्केला भनी
पैचो लिएको तेलमा
उसले बालेको दियालो हो ।

“किन यत्ति भारी छन्
यी दुब्ला पातला मरन्च्याँसे मनुवाहरु ?
शायद देशको चिन्ताले पो हो कि !”

देउता रिसाएको बेला
जहाँसुकै भाग न तिमी
जोगिन्नौ क्यारे !

छिमेकी डेरावालहरु
झिटी गुन्टा कसेर
यसपालि दशैँमा गाउँ जाने रे

शहरको वरतिर
समुद्रको छेउमा
बच्चाबच्चीहरु
नाङ्गा पैताला रगड्दै
फुस्रा बालुवामा खेल्दैछन्
बुढाबुढीहरु
छाते टोपीका मुन्तिर
घाम खोज्दैछन्

हरेक बिहान
मृत्युबाट हठात् ब्युँझेर
मुर्दाघरहरुबाट फुत्त निस्किन्छन्,
राष्ट्रको रेखाचित्र किनार किनारमा
चेतनाको थुप्रामाथि
टुक्रुक्क बसेर
वाग्मति मैल्याउँछन्
मुर्दाहरु ।

पुराना कविताहरु ब्लगमा सार्दा खूब रमाइलो हुने रैछ । एउटा अर्को पुरानो कविता । सायद यहाँ राखिएका अरु कविता भन्दा यो हल्का किसिमको लाग्ला तर मलाई भने मनपर्ने मध्यको एउटा हो ।

पहाडबाट नझरेकी
एउटी बाला कान्तिपुरकी
न ती रुपवती
मेरो आफ्नो कविताकी