भिमे – ३

पूर्वाख्यान:

तपाईंले निकैअघि भिमेको कथा पढ्नुभएको छैन भने यहाँ सुनाउन खोजिएको कथा पूरा नलाग्न सक्छ। तर यो आफैंमा छुट्टै कथाको रुपमा बुझ्नुभयो भने पनि म केहि भन्दिनँ। आखिर हामी टुक्रा-टुक्रामै रमाउन पनि सक्छौं। जिन्दगीमा यस्ता टुक्रे कथाहरु हामीले धेरै सुनेका छौं र त्यसैमा हामी खुशी पनि भएका छौं।

तर फुर्सद भएसम्म  भिमे – १ र भिमे – २ पढ्नुभयो भने यो कथा पढ्नुको अौचित्य साध्य हुन्थ्यो र यो खासमा झुरै भए पनि त्यति झुर कथा लाग्ने छैन।

त त्योबेला जसरी भिमे गायब भयो त्यो भिमेसँगै पढ्दै गरेका हाम्रा लागि चिन्ताको विषय त थिएन तर अचम्म लागेको विषय त पक्कै थियो। निकैपछि मैले भिमे गायब हुनुको कारण त पत्ता लगाएँ तर त्यसमा अझै म विश्वस्त चाहिं हुन सकिनँ।

त्योबेलाको घटना एक लाइनमा तपाईंलाई बताउनुपर्दा भएको चाहिं के थियो भने भिमेले उसको बाउ इनार खन्न गएको घरमा घरबेटी चक्रलाल र उसकी अर्धाङ्गिनीलाई साबेलले बजाएर भिमे भागेको थियो र त्यसपछि भिमे कहिल्यै फर्केन।

अब आउनुस् भिमेले किन साबेलले बजायो चक्रलाललाई? त्यसबारे चर्चा गरौं।

भिमेले चक्रलाल र उसकी स्वास्नीलाई मात्र साबेलले हिर्काएको होइन, भिमेकै बाउ निमबहादुरलाई पनि साबेलले बजाइएको थियो तर निमबहादुरलाई भिमेले नै हिर्काएको हो कि होइन भन्ने चाहिं खुल्न निकै कठिन पर्‍यो।bhime bepatta

Continue reading

Advertisements

भिमे – १

नाम: भिमे।

पूरा नाम: भिम बहादुर तामाङ्।

(भिमे भन्ने नाम सुन्दा पक्कै अजँगको मान्छेको आकृति तपाईंको मगजमा आयो होला। अथवा महाभारतको सिरियलमा देखेको भिमको अनुहार वा कुनै नेताको अनुहार वा तपाईंले चिनेका अरु कोहि भिमे। यस्तो पनि हुन सक्छ कि भिमे तपाईंकै बोलाउने नाम वा नागरिकताको नाम होस्।)

वर्ष: साढे १२।

उचाइ: बढिमा साढे ३ फीट।

वर्ण: गहुँ गोरो, कसैकसैले चाहिं काले नि भन्छन्।

(अब चाहिं तपाईं लाइनमा आउनुभयो। जीउडाल महाभारतको भिमजस्तै बलिस्ठ देखिएपनि भिमेको गोलमोल अनुहार भने तपाईंले चिनेका भिम बहादुर नामका नेताको झैं निर्दोष देखिन्थ्यो। उचाइ चाहिं उ समान उमेरका केटाहरु अर्थात हामीभन्दा अलिकति थोरै।)

स्थायी ठेगाना: बिर्सें। पहाड भन्थ्यो।

अस्थायी ठेगाना: भक्तपुर जिल्ला, बालकोट गाविस।

परिवारमा: बाउ र भाइ। आमा उसको भाइको भाषामा ‘मामाघरमा छिन्’। गाउँलेको भाषामा ‘पोइल गई’। उसको बाउको भाषामा ‘मरी’। उसकै भाषामा चाहिं ‘फोटोमा छिन्’।

पेशा: विद्यार्थी।

रुचि: नपढ्ने। पाङ्ग्रा गुडाउने। कुरा गर्ने।

अब कथा सुरु गरौं क्यार! Continue reading

हिंड्दै गर्दा…

कथा

र आखिरमा भारी सुटकेश घिसार्दै म रेल चढें। सुटकेश भन्दा पनि भारी यो मनलाई रेलमा चढाउन सकस भयो। जसोतसो रेल चढें।

****

“जुनीऽऽऽ”

केहिदिन अघि घर जाँदै गर्दा हामी चुपचाप हिंडिरहेका थियौं। उसले सानो स्वरमा बोलायो।

“हजुर”

उसले केहि बोलेन त्यसपछि। केहि भन्न खोजेजस्तो तर केहि भनेन।

“गौतम!” एकछिनमा उसले जस्तैगरि मैले बोलाएँ।

“हजुर”  मैले जस्तै मतिर हेर्यो। म केहि बोलिनँ फेरि।

म जाने भएपछि उसको अनुहारको चमक हराएको थियो तर यति चुपचाप हामी कहिल्यै थिएनौं। विदाइको दिन नजिक आइरहँदासम्म पनि उसले त्यसबारे केहि प्रतिक्रिया जनाएको थिएन न मैले माग्ने साहस गरें। सायद हामी दुवैलाई त्यो भारी विषय थियो। साँझ ढलिसकेको थियो। हात समाउँदै हामी हिंडिरह्यौं। कतिबेला उसले मलाई विदा गर्यो, मैले चाल पाइनँ। Continue reading

त्यो साँझ

कथा

एक साँझ, त्यसैगरि म उसको अफिसको गेट अगाडि बाइक रोकेर बसिरहें।

साँझ सधैं उस्तै त हो, अलिकति उज्यालो, अलिकति अँध्यारो। मन पनि उस्तै, अलिकति अँध्यारो अलिकति उज्यालो। अथवा अलिकति उज्यालो अनि अरु अँध्यारो। वर्षातको याम हुँदो हो त झरि पनि हुन्थ्यो होला साँझसँग। दिनको झरि र साँझको झरिमा पानीमात्र समान हो, बाँकी सबै फरक। बाँकी भन्नाले के के? बाँकी भन्नाले थकान, आलस्य, ओसिलोपन, बोझिलोपन अनि अरु धेरै कुरा। साँझ त्यसैले साँझ हो र साँझमा कुर्नुको मतलब पनि फरक हुन्छ, त्यो पनि अफिस अगाडि।

अफिस गजबको ठाउँ हो। अफिसमा मान्छेहरुका कुरा गजबका हुन्छन्। आफ्नो भन्दा अरुको अफिस गजबको लाग्न सक्छ अझै। आफ्नो अफिसमा त तनावबाहेक के नै हुन्छ र? उसको अफिस पनि गजबकै थियो होला। सँगै काम गर्ने साथीहरु, साथीहरुसँग हुने गफगाफ-मोजमस्ती.. खै मोजमस्ती भन्या के हो! अफिसको अर्को गजबको कुरा भनेको एकाध सहकर्मीबारे हुने कानेखुसी र चर्चा पनि हो। कमसेकम यो चाहिं सबैको अफिसको विशेषता होला… चियोचर्चो, अलिकति हल्ला अनि छेडखानी। Continue reading

काँचका पर्दाभित्र अनरिपोर्टेड स्टोरीज

कथा
पुतलीसडकमा अचानक उनीसंग भेट भयो त्यो दिन ।

म उनलाई पहिलेदेखि देख्थें, चिन्थें भन्दा पनि हुन्छ । प्रत्यक्ष रुपमा नसही तर म उनलाई सधैं देख्थें । बाटोमा होइन घरमा । म उनलाई झण्डै झण्डै हरेक दिन देख्थें । मलाई उनको नाम पनि थाहा थियो ।

नमस्कार म‍‍…। ८ बजेको समाचार बुलेटिनमा स्वागत छ । ”सर्वप्रथम आजका मुख्य मुख्य समाचार…” यो उनको पहिलो वाक्य हुन्थ्यो र त्यति भनेपछि म उनलाई खासै सुन्दीन थिएं । किनकि मलाई उनले भन्ने प्राय सबैजसो कुरा थाहा हुन्थ्यो । उनी खासमा एउटा टेलिभिजन च्यानलमा समाचार भन्थिन् । हेर्दामा साह्रै राम्री आवाजमा एक किसिमको दम्भ तर बोली सूनीरहूं जस्तो मिठो । उमेर म भन्दा कम्तिमा ७-८ वर्ष जेठी सायद । म त्यतिबेला १९ वर्ष ८ महिनाको मात्र थिएं हुंला । त्यतिबेला टिभी स्टेशन धेरै थिएनन् र उनलाई नहेर्ने र नचिन्ने कमै थिए । त्यतिबेला एफ एम रेडियोको दबदबा रहेकै बेला म पनि कुनै एउटामा समाचार शाखामै काम गर्थें र रेडियो सुन्नु टिभी हेर्ने कामै हुन्थ्यो । मैले नचिन्ने नहेर्ने त कुरै थिएन । एक किसिमले टिभी प्रतिको आकर्षणले पनि टिभी हेरिन्थ्यो नै त्यसमाथि तिनको समाचार हेर्दा आफैंले समाचार भनिरहेको जस्तो लाग्थ्यो । Continue reading

You n Me – Psycho (5)

 

There are numerous stories of people bound within some sorts of circles of lifecycles which are yet to be unfolded. These people are found somewhere among the busy feet roaming here and there for nothing or everything moving on their own pace and style. Continue reading

An incredible love story

An incredible love story has come out of China recently and managed to touch the world.
It is a story of a man and an older woman who ran off to live and love each other in peace for over half a century.
The 70-year-old Chinese man who hand-carved over 6,000 stairs up a mountain for his 80-year-old wife has passed away in the cave which has been the couple’s home for the last 50 years. Continue reading