दुष्यन्त कुमारका दुई कविता नेपालीमा

दुष्यन्त कुमार भारतीय साहित्यमा एउटा प्रसिध्द नाम हो। उनका जोडदार कविता र गजलहरुका कारण उनी भारत र भारतीय  साहित्यका पाठकहरुमाझ परिचित छन्। उनका कविता र गजलहरुको पारखी म पनि हुँ। उनका रचनाहरु हिन्दीमै पढ्दा वा सुन्दाको मजा त अरु भाषामा के होला र? तर पनि नेपालीमा कस्तो सुनिन्छ त भनेर उनका दुई छोटा कविताहरु अनुवाद गरी हेरें। ठिकै लाग्यो र यता तपाईंको लागि पनि राखें है त।

धर्म

तेजसँग एउटा पीडा

मनमा जाग्यो

मैले त्यसलाई पिइदिएँ,

एउटा सानो खुशी

ओंठसम्म आइपुग्यो

मैले त्यसलाई फैलाइदिएँ,

मलाई खूब सन्तोष भयो

र लाग्यो

हरेक सानोलाई

ठूलो बनाउनु नै धर्म हो।

*******

यस्तो किन ?

हरेक फुलेका नशाको मालिसको अभ्यास

रोकिंदै रोकिंदै हिंड्ने अभ्यास

शितलमा अल्झिने बानी

यस्तो किन ?

जतिसुकै बेला मनमा एउटा जलन

उल्टो उल्टो चाल-चलन

शिरदेखि पाउसम्म क्षतविक्षत

यस्तो किन ?

जीवनको दर्शनमा दिन-रात

पण्डिन विद्वानहरुको जस्तो कुरा

तर मुर्खको जस्तो व्यहोरा

यस्तो किन ?

Advertisements

‘छोरा, घर त गयो!’ अडियोसहित

अडियो यसमा:
एउटा सनकी भुईंचालोले
बेस्मारी हल्लाएपछि
बल्ल आँगनमा झर्नु भो बा ।
आँगनमा झरिसक्दा
बा’को सातो पनि झर्यो
झाँको पनि झर्यो
अनि झरे घरका भित्ताहरु,
झ्याल ढोकाका खापा-चौकोसहरु
खाँबा र दलिनहरु
झिंगटीको छानो र टुँडालहरु !
गर्ल्यामगुर्लुम्मऽऽऽ घर ढल्दा
एक भकारी धानसँगै
एक पाथी मकैको बीउ पुरियो
पुरिए एक थान खुशी
र आमाको सन्दुकभित्र निस्सासिएको
सपनाको एक गाँठो बीउ ।

Continue reading

शिर्षकविनाको कविता!

Iआज पनि

बिहानै रेडियोमा सुनियो

चिसोले ‘मान्छे’ मरेको समाचार।

हिउँदमा यस्तै हुन्छ

‘मान्छे’लाई ठहरै पार्छ चिसोले

यस्तो कि मानौं

Continue reading

सालहरु

78cbf9aaa0c7013207148939a83670b7

एक सालमा के के हुन सक्छ?

 

एक सालमा घर बन्न सक्छ, पुल बन्न सक्छ।

एक सालमा गाउँ-शहर हुन सक्छ

र शहर प्रलयले खरानी हुन सक्छ।

एक सालमा सरकार फेरिन सक्छ

मुलुकको नाम र शान पनि फेरिन सक्छ।

एक सालमा माया बस्न सक्छ,

विवाह हुन सक्छ, बच्चा उत्पादन हुन सक्छ।

 

Continue reading

माटो

farmer

पोहोर

चार किल्ला ठोकेर
सनपाटको डोरीले बारेर
मैले त्यो माटो आफ्नो बनाएँ
आखिर म पनि जमिनको मालिक भएँ।

सोचें
अब मान्छेहरुले जमिनदार भनेर बोलाउनेछन्
नमस्ते गर्नेछन्, सलाम ठोक्नेछन्
गाउँभरि मेरो शान हुनेछ
चार कट्ठाको म मालिक भएँ।

Continue reading

हुस्सु-सेतो अँध्यारो

लेख्न बस्नु र लेख्नुमा ठूलो अन्तर छ कमसेकम मेरा लागि। अक्सर लेख्न बस्दिन म। बाध्यता कहाँ छ र? बाध्यताले लेख्न बस्नुले कति सार्थक लेखिएला र जस्तो पनि लाग्छ। यसै पनि सार्थक लेख्न त सार्थक भोग्नु र सार्थक बाँच्नु पनि त पर्ला, जसमा म पारंगत पनि त छैन। कहिलेंकाहिं बिजुली चम्केजस्तो मस्तिष्कमा तरंग पैदा हुन्छ र लेखिन्छ अनि पो मजा हुन्छ बेजोडको। बेजोडको यस्तो मजाको अनुभव नभएको पनि निकै भइसक्यो। सायद त्यति भाग्यमानी छैन म।
सामाजिक संजालमा खेल्दै गर्दा चम्किएको बिजुलीलाई अलिकति साँचेर एउटा नयाँ कविता जन्माएको छु। अघिल्लो दिन फेसबुकमै हालेको कवितालाई अलिकति मलजल गर्न खोजेको छु। राम्रो भयो भएन, भन्न सक्दिन। तपाईंको लागि पस्किएको छु ब्लगमा जुन बितेका चार महिनामा गरेको यो पहिलो पोस्ट हुनेछ। Continue reading

समयको लहरे खोकी

कविता सुन्नको लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । 

महलको त्यो फराक बैठककक्षमा
अझै सुनिन्छ हुक्काको ट्वार ट्वार
तमाखुको खरो बास
ऐंठनमा परिरहन्छ बाक्लो धुवाँमा । Continue reading