कोपिला

२०५७-८-१६ को कविता

रातो रवि चीसो प्रात काल फोर्दै जग चियायो
सेतो हिमचुली लौ ताजुब त्यो नि रातै पो भयो
जगको थकान सिध्दिने वित्तिकै बिहानी भयो
कोमल दिव्य नवकोपिला उद्यानमा हाँस्तो भयो ।

प्रक्रितिको सानो रुप भै शीत थोपा ओँठमा ली
खुल्दो भो कोपिला सुवर्ण स्वप्न मीठो कलमा ली
दिव्य जादु यौटा उद्यानमा सौन्दर्यको फिँजाई
फूल्दो भो कोपिला आफुमा अलौकिकता मिसाई ।

सुवास छ मीठो छर्नु उद्यान सुन्दर बनाई
कुसुमाकरमा सर्वसुन्दर बन्नु छ मलाई
सोच्दो भो नवकोपिला पवन् बग्दो मीठो बनाई
माटै हर्हराओस् झरीकन यै देह ओइलाई ।

रविको न्यानो स्पर्शमै बुँद शीत थोपा पग्लाई
कोपिला माधूर्य फिँजाउँदो भो भ्रमर बोलाई
शीशु सानो निश्छल सरी कोपिला मन्द मुस्काई
मैँतिर आउ सब भनी बोलाउँदो जगलाई ।

4 responses to “कोपिला

  1. Wonderful poem

    “दिव्य जादु यौटा उद्यानमा सौन्दर्यको फिँजाई
    फूल्दो भो कोपिला आफुमा अलौकिकता मिसाई ।”

    These two are the touching lines…..

    wud love to read more…

  2. भक्कानो अन्तर्गत प्रेषित गरिएको रहेछ ।
    कोपिला निकै राम्रो लाग्यो अनि अहिले सम्म कै अलि पृथक लाग्यो यस अर्थमा कि यहाँ अरु कविताहरु प्राय: गद्द मा थिए यो चाँहि पद्द मा रहेछ ।

    • धन्यवाद । गल्तीले भक्कानोमा परेछ । सच्याएको छु ।

प्रतिकृया लेख्नुहोस्

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s