खच्चर भन्छ :

“किन यत्ति भारी छन्
यी दुब्ला पातला मरन्च्याँसे मनुवाहरु ?
शायद देशको चिन्ताले पो हो कि !”

देउता रिसाएको बेला

देउता रिसाएको बेला
जहाँसुकै भाग न तिमी
जोगिन्नौ क्यारे !

मुर्दाहरु

हरेक बिहान
मृत्युबाट हठात् ब्युँझेर
मुर्दाघरहरुबाट फुत्त निस्किन्छन्,
राष्ट्रको रेखाचित्र किनार किनारमा
चेतनाको थुप्रामाथि
टुक्रुक्क बसेर
वाग्मति मैल्याउँछन्
मुर्दाहरु ।

पहाडबाट नझरेकी बाला

पुराना कविताहरु ब्लगमा सार्दा खूब रमाइलो हुने रैछ । एउटा अर्को पुरानो कविता । सायद यहाँ राखिएका अरु कविता भन्दा यो हल्का किसिमको लाग्ला तर मलाई भने मनपर्ने मध्यको एउटा हो ।

पहाडबाट नझरेकी
एउटी बाला कान्तिपुरकी
न ती रुपवती
मेरो आफ्नो कविताकी

र

र
सत्ता भन्ने
त्यो निर्जीव वस्तु
गेमबल खेल्ने
मोजाको सानो मैलो भकुण्डो भयो ।
ती शैतान बच्चाहरु
खबटाहरु जम्मा गर्दै
गेमबल खेल्दै गरेको
हामी मज्जा मानेर
हेरीरहेका छौँ,
खटप्वालहरुबाट
आँखा छिराएर ।

आजको मान्छे

२०५८ आषाढ २७ को कविता

समयको धारसामू ऊ खडा प्रश्न हो ।
जीवनको भारमूनि यौटा सुक्ष्मता हो ॥
आश्चर्यवान् जगको एक आश्चर्य हो ।
आजको मान्छे एउटा नौलो विस्मय हो ॥