२०५८ आषाढ २७ को कविता

समयको धारसामू ऊ खडा प्रश्न हो ।
जीवनको भारमूनि यौटा सुक्ष्मता हो ॥
आश्चर्यवान् जगको एक आश्चर्य हो ।
आजको मान्छे एउटा नौलो विस्मय हो ॥

ऊ यस्तो चालक लौ कस्तो वक्र चालको ।
ऊ मीथ्या चिराग कालो यो कालै कालको ॥
मान्छे रक्षक धर्तीको ऊ आफ्नै प्राणको ।
ऊ आदर्श नजान्ने देव भयो हालको ॥

आँखै कस्ता हुन् ती कुनै तत्वै देख्दैनन् ।
ती हृदयभित्र सत्यका भावै लेख्दैनन् ॥
बन्धु को मीत्र को कसैलाई देख्दैनन् ।
माया काटी वैर बाटी बेराग हाँस्दछन् ॥

आफैं बुन्छ आफैं गुन्छ आफैं नै सुन्दछ ।
जे जे देख्छ जे भेट्छ आफैंलाई चुन्दछ ॥
कुहेको झिनो सीनो पनि कतै छुट्दैन ।
पल पल कुकृत्यमा आफैंमा फुट्दछ ॥

आजको हो रे यो समयको माग ।
हाय ! चरित्रदाग कस्तो अनुराग ॥
यो नाना पाखण्डी आधुनिक चाला ।
झ्यारझुर लुगा टालटुल टाला ॥

पुर्खाले देका अर्ती मिठा मिथ्या भैगो ।
संस्कृति ठूला ऊकन बेअर्थ नै भो ॥
विज्ञान चम्कियो ज्ञान भण्डार बन्दै भो ।
जीवन तत्व नजान्ने नक्षत्र जान्ने भो ॥

धनकै पास उसमा जीउने आश ।
त्यो हो मिदास चेलो विलासको दास ॥
टुप्पोबाट पलाको मानव आजको ।
सुन्दर वागबीच वनमारा घाँस ॥

आजको मान्छे उज्यालो स्वयं हटाउँछ ।
सुरिति जे छन् हेरी चट्ट घटाउँछ ॥
लुट मच्चाउँछ सदा फुट लच्काउँछ ।
सुकेको कागती फेरि कहाँ रसाउँछ

जे गर्छ स्वत हुन्छ विरुद्ध परको ।
चुस्दै कुह्याउँदैछ जग त्यो विश्व घरको ॥
शीर ठाडो वचन ठाडो पद्धति ठाडो ।
नुहेको कहाँ छ र नफलेको हाँगो ॥

सीर्जना के छ आफ्नो महान हुँ भन्दछ ।
सबका सामु आफुलाई धेर गन्दछ ॥
दर्पण हेरी सजावट सज्जा गर्दछ ।
मै हुँ भनी सुन्दर आफुलाई ठान्दछ ॥

अहो ! देवसृष्टि मास्दो भो त्यो व्याध चर्को ।
संसारको लागि घातक त्यो जहर भो ॥
आगो धर्तीमा संक्रमणकारी आवेगको ।
आजको मान्छे मानवको अवशेष भो ।।।।