२०५७-८-१६ को कविता

रातो रवि चीसो प्रात काल फोर्दै जग चियायो
सेतो हिमचुली लौ ताजुब त्यो नि रातै पो भयो
जगको थकान सिध्दिने वित्तिकै बिहानी भयो
कोमल दिव्य नवकोपिला उद्यानमा हाँस्तो भयो ।

प्रक्रितिको सानो रुप भै शीत थोपा ओँठमा ली
खुल्दो भो कोपिला सुवर्ण स्वप्न मीठो कलमा ली
दिव्य जादु यौटा उद्यानमा सौन्दर्यको फिँजाई
फूल्दो भो कोपिला आफुमा अलौकिकता मिसाई ।

सुवास छ मीठो छर्नु उद्यान सुन्दर बनाई
कुसुमाकरमा सर्वसुन्दर बन्नु छ मलाई
सोच्दो भो नवकोपिला पवन् बग्दो मीठो बनाई
माटै हर्हराओस् झरीकन यै देह ओइलाई ।

रविको न्यानो स्पर्शमै बुँद शीत थोपा पग्लाई
कोपिला माधूर्य फिँजाउँदो भो भ्रमर बोलाई
शीशु सानो निश्छल सरी कोपिला मन्द मुस्काई
मैँतिर आउ सब भनी बोलाउँदो जगलाई ।